Τρία βήματα μακριά, με χαμηλές φωνές, η Κλερ είπε: “Τον έψαξα. Βρήκα κάποιον που ταιριάζει στο προφίλ του. Ο. Μαρς, γύρω στα τριάντα, με διεύθυνση στην πόλη” Κρατούσε ψηλά το τηλέφωνό της. “Υπάρχει ένα άρθρο σε τοπική εφημερίδα, τριών ετών. Ένας άντρας ονόματι Όουεν Μαρς ανακρίθηκε σε σχέση με μια καταγγελία για παρενόχληση” Η Έλεν κράτησε το πρόσωπό της ουδέτερο. “Ανακρίθηκε”, είπε. “Δεν του απαγγέλθηκαν κατηγορίες.”
Η Έλεν κοίταξε ξανά τον Όουεν στο παγκάκι. Κοίταζε τη φωτογραφία του Ντάνιελ, χωρίς να την αγγίζει, απλώς την κοιτούσε – με τον τρόπο που κοιτάς κάτι που θεωρείς ιερό και ξέρεις ότι δεν έχεις δικαίωμα να το αγγίξεις. Η Έλεν διάβαζε τους ανθρώπους μέσα από δωμάτια και πόρτες στο μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής της. Τώρα εμπιστευόταν αυτό που έβλεπε. “Δεν είναι επικίνδυνος”, είπε ήσυχα.