Πίσω στον πάγκο, ο Όουεν άρχισε να μιλάει. Πριν από εννέα χρόνια, είπε, ήταν είκοσι επτά ετών και πέθαινε. Ένα εκ γενετής ελάττωμα, που διαγνώστηκε στα δεκαεννέα του, το οποίο διαχειρίστηκε μέχρι τις αρχές της εικοσαετίας του, και στη συνέχεια μετατράπηκε σε κάτι ανεξέλεγκτο. Οι γιατροί του είχαν δώσει τρεις εβδομάδες, τις οποίες είχε περάσει κάνοντας λίστες με πράγματα που είχαν μείνει ανεκτέλεστα.
Τότε κάτι συνέβη. Είπε μόνο ότι δεν είχε πεθάνει. Ότι είχε ξυπνήσει μετά από μια μακρά περίοδο λιποθυμίας σε διαφορετική κατάσταση από εκείνη που βρισκόταν πριν. Πέρασε τα χρόνια που ακολούθησαν χωρίς να κάνει ερωτήσεις, χωρίς να κοιτάζει προς τα πίσω. Οι ερωτήσεις ήρθαν αργότερα, μετά το θάνατο του πατέρα του.