Μέχρι τη στιγμή που η Λόρα εντόπισε εκατοντάδες τρύπες εκείνο το πρωί της Τρίτης, το πρόβλημα είχε αλλάξει. Αυτή και ο Ντάνιελ πέρασαν την επόμενη ώρα ελέγχοντας κάθε τμήμα της αυλής. Μερικές τρύπες ήταν μικροσκοπικές. Άλλες ήταν αρκετά ευρείες ώστε η Λόρα να χωρέσει δύο δάχτυλα μέσα. Όταν ο Ντάνιελ έσπρωξε ένα παλούκι κήπου σε μια τρύπα κοντά στη μέση, αυτό γλίστρησε προς τα κάτω πολύ πιο εύκολα από ό,τι περίμεναν.
«Αυτό δεν μπορεί να είναι φυσιολογικό», είπε η Λόρα. Δοκίμασε σε άλλο σημείο, μερικά πόδια πιο μακριά. Ο πάσσαλος σταμάτησε σχεδόν αμέσως. Μια τρίτη τρύπα κατάπιε το μισό του μήκους του πριν συναντήσει αντίσταση. Η διαφορά αυτή την ενοχλούσε περισσότερο από τις ίδιες τις τρύπες. Αυτό υποδείκνυε ότι το έδαφος κάτω από το γκαζόν δεν ήταν το ίδιο παντού. Η Λόρα τηλεφώνησε σε μια εταιρεία καταπολέμησης παρασίτων και εξήγησε τι είχαν βρει. Κάποιος ήρθε εκείνο το απόγευμα για να επιθεωρήσει την αυλή.
Ο τεχνικός έψαξε για ίχνη, περιττώματα, φωλιές, τούνελ και φρέσκο χώμα. Η Λόρα τον ακολουθούσε από κοντά, περιμένοντας μια απλή απάντηση. Μετά από είκοσι λεπτά, σηκώθηκε και σκούπισε τα χέρια του. «Δεν βλέπω σημάδια ότι κάποιο ζώο το έκανε αυτό», είπε. Η Λόρα κοίταξε απέναντι, στο γκαζόν. «Τότε τι είναι;» Εκείνος κούνησε το κεφάλι. «Ειλικρινά, δεν ξέρω. Αλλά δεν θα συνέχιζα να γεμίζω αυτές τις τρύπες μέχρι να το ανακαλύψεις.»