Μέσα σε λίγες ώρες, η πίσω αυλή της Λόρα είχε αλλάξει εντελώς όψη. Οι εργολάβοι περίφραξαν το γκαζόν, έκλεισαν την εξωτερική υδροδότηση που είχε υποστεί βλάβη και έφεραν εξοπλισμό για να αποκαλύψουν την υπόγεια κατασκευή. Η Λόρα παρακολουθούσε από την πίσω πόρτα καθώς τμήματα του γκαζόν που περπατούσε καθημερινά αφαιρούνταν προσεκτικά. Κάτω από αυτά, το έδαφος έπεφτε σχηματίζοντας σκοτεινά κενά γύρω από ραγισμένο σκυρόδεμα και παλιούς σωλήνες.
Η ζημιά ήταν χειρότερη από ό,τι είχε φανταστεί η Λόρα. Ένα τμήμα της παλιάς δεξαμενής είχε ήδη καταρρεύσει προς τα μέσα, παρασύροντας μαζί του ένα στρώμα χώματος. Ένα άλλο τμήμα κρατιόταν ενωμένο από σπασμένο σκυρόδεμα και συμπιεσμένο χώμα. Η Ρέιτσελ έδειξε στη Λόρα το σημείο όπου το έδαφος είχε λεπταίνει κάτω από την επιφάνεια. «Θα μπορούσες να πέσεις μέσα από αυτό», είπε. Η Λόρα σκέφτηκε όλα τα πρωινά που είχε περάσει από εκείνο το σημείο κουβαλώντας καφέ.
Στα τέλη του απογεύματος μαζεύτηκαν μαύρα σύννεφα. Το συνεργείο άντλησε τα υπόλοιπα απόβλητα, απομάκρυνε τα ασταθή υλικά και άρχισε να γεμίζει τους κενούς χώρους με συμπιεσμένη πέτρα και εγκεκριμένο υλικό πλήρωσης. Τότε η βροχή άρχισε να χτυπάει στα παράθυρα. Η Λόρα έλεγχε την αυλή κάθε λίγα λεπτά. Οι εργάτες συνέχιζαν να δουλεύουν κάτω από φορητούς φανούς. Η Ρέιτσελ εμφανίστηκε τελικά στην πόρτα αφού είχε σκοτεινιάσει. «Η μεγαλύτερη κοιλότητα είναι σταθερή», είπε. «Αλλά δεν έχουμε τελειώσει ακόμα.»