«Σαμ, το ακούς αυτό;» ψιθύρισε η Έλενα, με την καρδιά της να χτυπάει δυνατά στα πλευρά της, καθώς έτρεχε προς την άκρη της κατάρρευσης. Ο ήχος ήταν ξεκάθαρος: μια σιγανή, απελπισμένη φωνή που φώναζε με έναν ακατανόητο, ξέφρενο ρυθμό. Ήταν παραμορφωμένη από την τεράστια πυκνότητα του παγετώνα, αλλά ο τόνος της μετέφερε τον αδιαμφισβήτητο πανικό κάποιου που είχε παγιδευτεί στο παγωμένο σκοτάδι.
Ο Σαμ σήκωσε τα ισχυρά κιάλια του και έψαξε με το βλέμμα του την άγρια, μπλε επιφάνεια του παγετώδους τοίχου που μόλις είχε αποκαλυφθεί. Ψηλά μέσα στη χαράδρα, θαμμένο κάτω από ένα ημιδιαφανές στρώμα αρχαίου πάγου, εντόπισε ένα σκοτεινό, ακαθόριστο σχήμα που βρισκόταν σε μια κοιλότητα. «Κάτι είναι θαμμένο εκεί πάνω, Έλενα!» φώναξε ο Σαμ, προσπαθώντας να καλύψει τον ήχο του ανέμου. «Κάποιος έχει παγιδευτεί μέσα σε αυτόν τον τοίχο! Η πτώση πάγου πρέπει να τον αποκάλυψε!»
Η αδυναμία επιβίωσης οποιουδήποτε μέσα σε έναν παγετώνα παραγκωνίστηκε αμέσως από την καθαρή αδρεναλίνη. Οι σιγανές κραυγές ακούγονταν ακριβώς εκεί, αντηχώντας στον πάγο, σαν να υπήρχε κάποιος που ασφυκτιούσε γρήγορα. Η Έλενα άρπαξε το δορυφορικό της τηλέφωνο και κάλεσε απεγνωσμένα τον κεντρικό ερευνητικό σταθμό για να ζητήσει ομάδα έκτακτης διάσωσης, ενώ ο Σαμ έβγαζε τα σχοινιά αναρρίχησης και τους παγοκόφτες τους από το έλκηθρο.