«Βάση, εδώ Βανς! Έχουμε ιατρική έκτακτη ανάγκη στο Πλέγμα Εννέα!» φώναξε η Έλενα στο τηλέφωνο, αναπνέοντας με ακανόνιστες ανάσες. «Έχουμε ένα άγνωστο σκάφος που έχει εκτεθεί στον τοίχο του παγετώνα! Υπάρχει ένας επιζών μέσα, που φωνάζει σε κάποια γλώσσα που δεν καταλαβαίνω! Χρειαζόμαστε βαρύ εξοπλισμό διάσωσης και ιατρική ομάδα αμέσως!» Η μπερδεμένη απάντηση του χειριστή του ασυρμάτου διακόπηκε από παράσιτα, καθώς η καταιγίδα άρχισε να πλησιάζει.
Με την ομάδα της βάσης να βρίσκεται τουλάχιστον μία ώρα μακριά, η Έλενα και ο Σαμ ήξεραν ότι δεν μπορούσαν να περιμένουν. Η φωνή που ακουγόταν παραμορφωμένη μέσα από τον πάγο γινόταν ολοένα και πιο αδύναμη, με τις παραμορφωμένες λέξεις να διαλύονται σε υγρές, βραχνές εκρήξεις στατικού θορύβου. «Τους τελειώνει ο αέρας, Σαμ!» φώναξε η Έλενα, στερεώνοντας ένα βαρύ σχοινί βαρούλκου στον συμπαγή πάγο πάνω από την τρύπα. «Πρέπει να τους βγάλουμε έξω αμέσως!»
Ο Σαμ κατέβηκε γλιστρώντας κατά μήκος του παγωμένου τοίχου, με τα κραμπόν του να σφηνώνουν στον παγετώνα καθώς έφτανε στη σκοτεινή, ενσωματωμένη μάζα. Από κοντά, μπόρεσε επιτέλους να διαπιστώσει ότι δεν ήταν βράχος — ήταν μια λεία, στρογγυλεμένη επιφάνεια καλυμμένη με παγετό και βαθιά σημάδια καψίματος. Χτύπησε με δύναμη το τσεκούρι του στον πάγο γύρω του, δουλεύοντας πυρετωδώς για να σκάψει μια τάφρο γύρω από το βαρύ αντικείμενο, πριν το άτομο που βρισκόταν μέσα σιωπήσει εντελώς.