Η Λόρα περίμενε μέχρι η Άννα να πιει νερό και ένας γιατρός να της δώσει το πράσινο φως να μιλήσει. «Είσαι ασφαλής εδώ», της είπε. «Πες μου γιατί το έσκασες.» Η Άννα κοίταζε επίμονα την κουβέρτα. «Προσπαθούσα να βγάλω διαβατήριο για μια σχολική εκδρομή. Ο μπαμπάς... ο Ρίτσαρντ έλεγε συνέχεια ότι το πιστοποιητικό γέννησής μου είχε χαθεί. Όταν η αίτηση καθυστέρησε, άρχισα να ελέγχω τα στοιχεία μόνη μου. Οι ημερομηνίες δεν ταίριαζαν. Τίποτα δεν ταίριαζε.»
Μίλησε στη Λόρα για ένα κλειδωμένο ντουλάπι αρχειοθέτησης στο γραφείο του Ρίτσαρντ. Τελικά το άνοιξε. Μέσα υπήρχαν διάφορες εκδόσεις εγγράφων που έφεραν το όνομα Άννα Κόουλ. Κάτω από αυτά βρισκόταν ένας φάκελος γεμάτος αποκόμματα εφημερίδων σχετικά με τη Σόφι Λανγκ. «Στην αρχή, σκέφτηκα ότι ήταν απλώς περίεργο», είπε η Άννα. «Μετά είδα τις φωτογραφίες.» Ορισμένα παιχνίδια, ρούχα και δωμάτια στις φωτογραφίες της φαινόταν οικεία, αν και η Άννα δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί.
Η Άννα αντιμετώπισε την Έλεν και τον Ρίτσαρντ. Η Έλεν ισχυρίστηκε ότι την είχαν σώσει από επικίνδυνους γονείς. Ο Ρίτσαρντ επιβεβαίωσε κάθε λέξη. «Παραλίγο να τους πιστέψω», είπε η Άννα. «Ήμουν πέντε ετών. Τι θα μπορούσα να θυμάμαι;» Τότε ο Ρίτσαρντ προσπάθησε να την ηρεμήσει περιγράφοντας κάτι από την ημέρα που εξαφανίστηκε η Σόφι. Η Άννα κοίταξε κατευθείαν τη Λόρα. «Ήταν μια λεπτομέρεια που δεν μπορούσα να βρω πουθενά στο διαδίκτυο.» Η Λόρα έσκυψε προς τα εμπρός. «Ποια λεπτομέρεια;» Η Άννα κατάπιε το σάλιο της. «Ήξερε για το παπούτσι.»