Τη Δευτέρα το πρωί, η Κλερ καθόταν στο γραφείο της Έμιλι δίπλα στον Κάλλουμ, ο οποίος είχε απλώσει έναν τελικό, αναλυτικό φάκελο πάνω στο τραπέζι της συνεδρίασης. «Τώρα έχουμε την πλήρη εικόνα», είπε ο Κάλλουμ, σπρώχνοντας προς το μέρος της μια τελευταία δέσμη εγγράφων. «Η πώληση του τρέχοντος σπιτιού σου θα ολοκληρωθεί την επόμενη εβδομάδα. Παράλληλα, ο Ντάνιελ υπέγραψε προσφορά αγοράς για το ακίνητο στην Oakridge Lane.»
Η Κλερ κοίταξε τη διεύθυνση: 412 Oakridge Lane. Δίπλα της βρισκόταν ένα αντίγραφο της σύμβασης αγοράς, στο οποίο αναφέρονταν λεπτομερώς οι ειδικές ανακαινίσεις που είχε ζητήσει ο αγοραστής. Καθώς τα μάτια της έτρεχαν πάνω στο επίσημο νομικό κείμενο, μια συγκεκριμένη φράση που βρισκόταν στην ενότητα των προϋποθέσεων τράβηξε την προσοχή της: «Διατήρηση του πίσω γυάλινου θερμοκηπίου και της περιμετρικής βεράντας».
Η Κλερ πάγωσε, καθώς οι λέξεις αντηχούσαν στο μυαλό της. Ένα γυάλινο θερμοκήπιο. Μια βεράντα που περιβάλλει το σπίτι. Η συγκεκριμένη ορολογία ξύπνησε μια αμυδρή, μακρινή ανάμνηση από πριν από χρόνια — μια ήσυχη βόλτα με το αυτοκίνητο τα σαββατοκύριακα στα προάστια, πριν καν παντρευτούν, όταν είχε κολλήσει το πρόσωπό της στο παράθυρο του συνοδηγού και είχε δείξει ένα σπίτι πάνω σε έναν λόφο.