Ο σύζυγός της έβαλε κρυφά το σπίτι τους προς πώληση — και τότε ανακάλυψε τον λόγο…

Βγαίνοντας από το γραφείο του δικηγόρου σε κατάσταση ζάλης, η Κλερ οδήγησε κατευθείαν προς την Oakridge Lane. Σταμάτησε το αυτοκίνητό της στο πεζοδρόμιο λίγα σπίτια πιο κάτω, κοιτάζοντας μέσα από το παρμπρίζ με την καρδιά της να χτυπάει δυνατά στα πλευρά της. Εκεί ήταν. 412 Oakridge Lane. Ήταν ένα μαγευτικό, ιστορικό σπίτι με μια μεγαλοπρεπή βεράντα που το περιέβαλε ολόκληρο και ένα ηλιόλουστο γυάλινο θερμοκήπιο που εκτεινόταν στον κήπο της πίσω αυλής.

Μια ανάμνηση ξαναήρθε στο μυαλό της, ζωντανή και ξαφνική. Πριν από επτά χρόνια, όταν ήταν άφραγκοι και ζούσαν σε ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου, είχαν στρίψει λάθος κατά τη διάρκεια μιας κυριακάτικης βόλτας με το αυτοκίνητο. Είχε δείξει ακριβώς αυτό το σπίτι, αναστενάζοντας με μια δραματική, απελπισμένη ευχή: «Αν κερδίσω ποτέ το λαχείο, Ντάνιελ, αυτό είναι το σπίτι των ονείρων μου. Θέλω να γεράσω σε ένα σπίτι με μια τέτοια βεράντα.»

Ήταν μια φευγαλέα, επιπόλαιη παρατήρηση, που είχε ειπωθεί με ανεμελιά σε μια στιγμή νεανικής αφέλειας και είχε ξεχαστεί μέσα σε μια ώρα. Δεν το είχε ξανααναφέρει ποτέ. Ωστόσο, εκεί βρισκόταν, λεπτομερές και πραγματικό, υποβαλλόμενο σε ήπιες αποκαταστάσεις υπό την ήσυχη καθοδήγηση του συζύγου της.