Ένα κορίτσι φτάνει συνεχώς αργά στο σχολείο — και τότε οι αστυνομικοί ελέγχουν το SUV του πατέρα της

Η Κλερ δεν είδε το εσωτερικό του SUV. Έμεινε μαζί με την Έμιλι, ενώ το κορίτσι έκλαιγε σε ένα χαρτομάντιλο. Πέρασαν είκοσι λεπτά πριν ο αστυνόμος Ντάνιελς μπει στο γραφείο. Η έκφρασή του είχε αλλάξει. «Κυρία Μπένετ», είπε ήσυχα, «δεν έχουμε να κάνουμε με αυτό για το οποίο ανησυχούσατε». Η Κλερ σηκώθηκε. «Τι βρήκατε, τότε;» Ο Ντάνιελς έριξε μια ματιά προς την Έμιλι. «Ζούσαν μέσα στο αυτοκίνητο.»

Στο διάδρομο, εξήγησε. Τα πίσω καθίσματα ήταν πλήρως αναδιπλωμένα. Με κουβέρτες είχαν φτιαχτεί δύο χώροι ύπνου. Σε πλαστικά δοχεία υπήρχαν ρούχα, σχολικά βιβλία, είδη προσωπικής υγιεινής και τρόφιμα. Πίσω από το κάθισμα του συνοδηγού βρισκόταν ένα ψυγειάκι. Τα παράθυρα ήταν καλυμμένα με σκούρο ύφασμα για λόγους ιδιωτικότητας. Δεν υπήρχαν ενδείξεις ότι ο Ράιαν είχε κάνει κακό στην Έμιλι. «Έχασε τη δουλειά του στις κατασκευές πριν από μήνες», είπε ο Ντάνιελς. «Μετά τους έδιωξαν από το σπίτι. Από τότε κάνει περιστασιακές δουλειές και μαζεύει χρήματα για μια άλλη προκαταβολή».

Η Κλερ ακουμπήθηκε στον τοίχο. Τα αργά πρωινά ξαφνικά της φαίνονταν διαφορετικά. «Το μελάνιασμα;» ρώτησε. «Η Έμιλι λέει ότι χτύπησε το χέρι της καθώς σκαρφάλωνε πάνω από τα αναδιπλωμένα καθίσματα», απάντησε ο Ντάνιελς. «Ο πατέρας της έδωσε την ίδια απάντηση ξεχωριστά.» Η Κλερ ανακουφίστηκε που ο κίνδυνος που είχε φανταστεί δεν ήταν αληθινός. Όμως η Έμιλι εξακολουθούσε να χρειάζεται βοήθεια.