Η μακρά διαδρομή της επιστροφής προς το συγκρότημα του ιδιωτικού θέρετρου σαφάρι ήταν γεμάτη από μια βαριά, έκπληκτη σιωπή. Ο Τζόζεφ οδήγησε το σκονισμένο όχημα στον χαλικοστρωμένο δρόμο ακριβώς δίπλα στην ξύλινη βίλα της οικογένειας και έσβησε τον θορυβώδη κινητήρα με χέρια που ακόμα έτρεμαν ορατά από την αδρεναλίνη.
Γύρισε στο κάθισμά του, με έκφραση βαθιάς μεταμέλειας καθώς κοίταζε τους ταραγμένους γονείς. «Ζητώ ειλικρινά συγγνώμη για ό,τι συνέβη εκεί έξω σήμερα», είπε ο Τζόζεφ με ήρεμη φωνή. «Αυτού του είδους η ξαφνική επιθετικότητα είναι εξαιρετικά σπάνια σε αυτές τις περιοχές. Αύριο το πρωί, σας υπόσχομαι ότι θα σας οδηγήσω από μια εντελώς διαφορετική, πολύ πιο ασφαλή διαδρομή.»
Ο Ντέιβιντ έβαλε τα δυνατά του για να δείξει μια ήρεμη και σταθερή αυτοπεποίθηση στα τρομαγμένα παιδιά του, διαβεβαιώνοντας τον Τζόζεφ ότι όλοι ήταν απολύτως αβλαβείς. Είπαν «καληνύχτα», μάζεψαν τις βαριές ταξιδιωτικές τσάντες τους και γρήγορα αποσύρθηκαν στην ασφάλεια του δωματίου τους, προσπαθώντας με όλες τους τις δυνάμεις να ξεπεράσουν τον φόβο που τους είχε μείνει από την ημέρα.