Τα χέρια του Λέον έτρεμαν τόσο πολύ που το ζεστό νερό χύθηκε πάνω από το χείλος της λεκάνης. «Ένα φυλλάδιο… στο σούπερ μάρκετ», ψιθύρισε ο Λέον, με τα δόντια του να χτυπούν από το κρύο. «Είπε ότι τον έλεγαν Κόρι. Προσφέρθηκε να φτυαρίσει το χιόνι και να βοηθήσει στο σπίτι... τόσο ευγενικός...» Δάκρυα γέμισαν τα βαθιά χωνευμένα μάτια του γέρου. «Την Πέμπτη, ανέβασε ένα τεράστιο κουτί στις σκάλες και προσφέρθηκε να το κατεβάσει για μένα στο κελάρι.»
«Μόλις φτάσαμε εκεί κάτω, μου άρπαξε το πορτοφόλι και το κινητό κατευθείαν από το παλτό μου. Πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω τι γινόταν, με έσπρωξε πίσω, ανέβηκε τρέχοντας τις σκάλες και έκλεισε με δύναμη τη βαριά πόρτα. Τότε άκουσα το ηλεκτρικό τρυπάνι του έξω.» Ο Λεόν σήκωσε το βλέμμα, με ψυχρό τρόμο στα μάτια του. «Μου είπε από πίσω από την πόρτα ότι θα με άφηνε να βγω μόλις έφτανε η τελευταία παράδοση.»
Έξω, βαριά βήματα έσπαζαν το χώμα στα σκαλοπάτια της μπροστινής βεράντας. Μια πόρτα αυτοκινήτου χτύπησε δυνατά στο δρομάκι. Τα μάτια του Ντάνι άνοιξαν διάπλατα. Έβαλε ένα δάχτυλο στα χείλη του. Ο Λέον βυθίστηκε ξανά στις κουβέρτες, κρατώντας την αναπνοή του. «Μείνε ακριβώς εδώ», ψιθύρισε ο Ντάνι με σφοδρότητα. «Μην κάνεις ούτε ήχο». Ο Ντάνι βγήκε αθόρυβα από την πίσω πόρτα και βγήκε στο μονοπάτι μπροστά από το σπίτι.