Στο κάτω μέρος της ξύλινης σκάλας, μια μοναδική γυμνή λάμπα έριχνε αμυδρό φως από ψηλά. Σκουπισμένη στο τσιμεντένιο πάτωμα βρισκόταν μια ακίνητη σιλουέτα, τυλιγμένη σε ένα ξεθωριασμένο κόκκινο και μαύρο κυνηγετικό παλτό. Ο Ντάνι κατέβηκε τρέχοντας τα σκαλιά, τρία-τρία. «Λέον!»
Ο γέρος κούνησε αδύναμα το σώμα του, σηκώνοντας ένα χλωμό, κοκαλιάρικο πρόσωπο προς το φως. Τα χείλη του ήταν μπλε και τα χέρια του έτρεμαν έντονα από την υποθερμία, αλλά τα μάτια του άνοιξαν ελαφρά. Στα σκασμένα δάχτυλά του κρατούσε σφιχτά ένα βαρύ χαλύβδινο κλειδί, το αυτοσχέδιο τηλεγραφικό του κλειδί. «Ντάνι...», ψιθύρισε ο Λέον με βραχνή φωνή, που έμοιαζε σχεδόν με ανάσα. «Εσύ... κατάλαβες τον κώδικα...»
«Σε κρατάω, Λέον.» Ο Ντάνι έβαλε προσεκτικά τα χέρια του κάτω από τους ώμους του γέρου, σηκώνοντας το αδύναμο σώμα του. Τον μετέφερε πάνω στα σκαλιά και μέσα στη ζεστή κουζίνα, τυλίγοντάς τον με χοντρές κουβέρτες δίπλα στο καλοριφέρ. Του έδωσε μια κούπα με ζεστό νερό. «Η αστυνομία είναι καθ’ οδόν», ψιθύρισε ο Ντάνι. «Ποιος σου το έκανε αυτό;»