Στη βεράντα στεκόταν ο περιποιημένος οδηγός του ασημένιου σεντάν, κρατώντας σφιχτά τρία βαριά κουτιά με ηλεκτρονικά είδη. Από κοντά, έμοιαζε με φοιτητή. Φορούσε ένα γιλέκο γνωστού σχεδιαστή, γκρι φούτερ με κουκούλα και καθαρά λευκά αθλητικά παπούτσια. Όταν είδε τον Ντάνι να ανεβαίνει το δρομάκι, η έκφρασή του μετατράπηκε σε ένα ζεστό, χαλαρό χαμόγελο.
«Γεια σου, φίλε!» φώναξε ο Κόρι με χαλαρό ύφος. «Είδα το φορτηγάκι σου νωρίτερα στο δρόμο. Αυτός ο φάκελος με την επένδυση είναι αυτός που χρειάζεται υπογραφή; Είμαι ο ανιψιός του κ. Νόβακ, δεν αισθάνεται καλά, οπότε αναλαμβάνω εγώ τις υποθέσεις του.» Ο Ντάνι κράτησε το πρόσωπό του εντελώς αδιάφορο, παίζοντας το παιχνίδι για να μην αποκαλυφθεί. «Α, κατάλαβα. Ναι, είναι μια παράδοση μεγάλης αξίας, οπότε το σύστημα απαιτεί άμεση υπογραφή.»
Ο Ντάνι ανέβηκε στη βεράντα, κρατώντας το ηλεκτρονικό σαρωτή. Ο Κόρι άρπαξε τη γραφίδα με ένα ευγενικό νεύμα, ανυπόμονος να πάρει τον τελευταίο φάκελο και να τον βάλει στο πορτ-μπαγκάζ του. «Απλά υπόγραψε ακριβώς πάνω στη γραμμή», είπε ήρεμα ο Ντάνι, αγγίζοντας την οθόνη. Ο Κόρι έγραψε βιαστικά την υπογραφή του. Αλλά καθώς ετοιμαζόταν να τραβήξει το χέρι του πίσω, ο Ντάνι άγγιξε ξανά την οθόνη, αφήνοντας ένα αναστεναγμό απογοήτευσης. «Αχ, ρε φίλε. Το κρύο πάντα παγώνει αυτές τις οθόνες αφής. Μπορείς να μου δώσεις άλλη μια ευκαιρία;»