Το ευγενικό χαμόγελο του Κόρι παρέμεινε αμετάβλητο, αλλά μια λάμψη ανυπομονησίας πέρασε από τα μάτια του. «Φυσικά, φίλε. Ας το τελειώσουμε.» Υπέγραψε για δεύτερη φορά. Ο Ντάνι πάτησε ένα κουμπί, με αποτέλεσμα η οθόνη να σβήσει εντελώς, και κούνησε το κεφάλι του προσποιούμενος ότι ενοχλήθηκε. «Αχ, το σύστημα έπεσε. Η τυπική διαδικασία όταν παρουσιάζει τέτοια προβλήματα είναι να εισάγεις χειροκίνητα το πλήρες όνομά σου, τον αριθμό ταυτότητας και τη σχέση σου με τον ένοικο.»
Ο Ντάνι άνοιξε μια κενή φόρμα εισαγωγής. «Ποιο ήταν το επώνυμο; Μπορείς να μου το συλλαβίσεις;» «Βανς. V-A-N-C-E», είπε ο Κόρι, με τη φωνή του να παίρνει έναν τεταμένο, άκαμπτο τόνο. «Κοίτα, οδηγέ, βιάζομαι λίγο εδώ. Δεν μπορείς απλά να το παρακάμψεις;» «Μακάρι να μπορούσα, φίλε, αλλά το κέντρο ελέγχου επισημαίνει αμέσως τις μη επαληθευμένες υπογραφές υψηλής αξίας», είπε ο Ντάνι, πληκτρολογώντας αδιάφορα κάθε γράμμα όσο πιο αργά γινόταν. «Ποιο είναι ένα καλό τηλέφωνο επικοινωνίας για σένα; Για την περίπτωση που η τράπεζα χρειαστεί να επαληθεύσει;»
Τα σαγόνια του Κόρι σφίχτηκαν, και η φιλική του στάση έδειχνε να φτάνει στα όριά της. «Δεν έχω χρόνο για ολόκληρο ερωτηματολόγιο. Απλώς δώσε μου το πακέτο.» Ο Ντάνι δεν κουνήθηκε, παραμένοντας ακριβώς ανάμεσα στον Κόρι και την εξώπορτα, ενώ παρακολουθούσε το τέλος του δρόμου. «Σχεδόν τελείωσα. Απλά χρειάζομαι τον αριθμό της ταυτότητάς σου από την πολιτεία.»