Ένας διανομέας παρατηρεί ότι τα δέματα συσσωρεύονται στη βεράντα ενός ηλικιωμένου άνδρα – και τότε ακούει χτυπήματα στην πόρτα

Το ευγενικό χαμόγελο του Κόρι παρέμεινε αμετάβλητο, αλλά μια λάμψη ανυπομονησίας πέρασε από τα μάτια του. «Φυσικά, φίλε. Ας το τελειώσουμε.» Υπέγραψε για δεύτερη φορά. Ο Ντάνι πάτησε ένα κουμπί, με αποτέλεσμα η οθόνη να σβήσει εντελώς, και κούνησε το κεφάλι του προσποιούμενος ότι ενοχλήθηκε. «Αχ, το σύστημα έπεσε. Η τυπική διαδικασία όταν παρουσιάζει τέτοια προβλήματα είναι να εισάγεις χειροκίνητα το πλήρες όνομά σου, τον αριθμό ταυτότητας και τη σχέση σου με τον ένοικο.» 

Ο Ντάνι άνοιξε μια κενή φόρμα εισαγωγής. «Ποιο ήταν το επώνυμο; Μπορείς να μου το συλλαβίσεις;» «Βανς. V-A-N-C-E», είπε ο Κόρι, με τη φωνή του να παίρνει έναν τεταμένο, άκαμπτο τόνο. «Κοίτα, οδηγέ, βιάζομαι λίγο εδώ. Δεν μπορείς απλά να το παρακάμψεις;» «Μακάρι να μπορούσα, φίλε, αλλά το κέντρο ελέγχου επισημαίνει αμέσως τις μη επαληθευμένες υπογραφές υψηλής αξίας», είπε ο Ντάνι, πληκτρολογώντας αδιάφορα κάθε γράμμα όσο πιο αργά γινόταν. «Ποιο είναι ένα καλό τηλέφωνο επικοινωνίας για σένα; Για την περίπτωση που η τράπεζα χρειαστεί να επαληθεύσει;»

Τα σαγόνια του Κόρι σφίχτηκαν, και η φιλική του στάση έδειχνε να φτάνει στα όριά της. «Δεν έχω χρόνο για ολόκληρο ερωτηματολόγιο. Απλώς δώσε μου το πακέτο.» Ο Ντάνι δεν κουνήθηκε, παραμένοντας ακριβώς ανάμεσα στον Κόρι και την εξώπορτα, ενώ παρακολουθούσε το τέλος του δρόμου. «Σχεδόν τελείωσα. Απλά χρειάζομαι τον αριθμό της ταυτότητάς σου από την πολιτεία.»