Ένας διανομέας παρατηρεί ότι τα δέματα συσσωρεύονται στη βεράντα ενός ηλικιωμένου άνδρα – και τότε ακούει χτυπήματα στην πόρτα

Το φως της μπροστινής βεράντας έλαμπε μάταια μέσα στο γκρίζο φως του απογεύματος. Δίπλα στην πόρτα, στο ύψος του στήθους, είχε συσσωρευτεί ένας τεράστιος τοίχος από χαρτοκιβώτια· η αποστολή τεσσάρων ημερών, καλυμμένη από φρέσκο χιόνι. Ο Ντάνι έκλεισε τη μηχανή, νιώθοντας ένα κρύο κόμπο να σφίγγει το στομάχι του. Ο Λέον δεν άφηνε ποτέ ένα δέμα να μείνει εκεί ούτε για μια ώρα, πόσο μάλλον για μέρες. Οι αναπληρωτές οδηγοί προφανώς συνέχιζαν να τα στοιβάζουν χωρίς να ενημερώνουν κανέναν.

Ο Ντάνι άρπαξε την αποστολή της ημέρας, ένα βαρύ, παραγεμισμένο φάκελο, και ανέβηκε με δυσκολία τα σκαλιά που δεν είχαν καθαριστεί από το χιόνι. Τον έβαλε πάνω στη στοίβα και χτύπησε δυνατά την εξωτερική πόρτα. «Λέον;» φώναξε. «Ο Ντάνι είμαι! Γύρισα!» Καμία κίνηση. Καμία απάντηση. Μόνο το σφύριγμα του δριμύ ανέμου του Δεκεμβρίου του απάντησε.

Ο Ντάνι δοκίμασε τη χάλκινη λαβή, αλλά η πόρτα ήταν κλειδωμένη σφιχτά από μέσα. Ο πανικός άρχισε να τον κατακλύζει. Πού θα μπορούσε να έχει πάει ένας ογδόντα τεσσάρων ετών άντρας με τέτοιο καιρό; Ο Λέον δεν οδηγούσε πια, δεν είχε αυτοκίνητο και μισούσε να βγαίνει από το σπίτι το χειμώνα.