Με αμηχανία, ο Ντάνι κατέβηκε τα σκαλιά και προχώρησε με βαριά βήματα μέσα από τα βαθιά χιονισμένα χιονισμένα προς την πίσω αυλή. «Λέον!» φώναξε μέσα στη χιονοθύελλα που πυκνωνόταν. «Είσαι εδώ πίσω;» Η πίσω αυλή ήταν απόλυτα ήσυχη. Η παλιά ξύλινη πόρτα του κελάριου βρισκόταν στο τέλος μιας σκάλας από μπετόν, μισοθαμμένη στο χιόνι. Τίποτα δεν φαινόταν εκτός τόπου, αλλά η σιωπή ήταν ασφυκτική.
Ο Ντάνι περπάτησε πίσω προς τη βεράντα, βγάζοντας το κινητό του για να δει αν είχε κάποιο μήνυμα. Καθώς στεκόταν κοντά στο κάτω σκαλοπάτι, πάγωσε. Ένας αμυδρός, κοίλος μεταλλικός ρυθμός αντηχούσε από κάτω από τις σανίδες του δαπέδου. Τουκ. Τουκ. Τουκ. Τουκ…… Τουκ…… Τουκ…… Τουκ. Τουκ. Τουκ.
Ο σφυγμός του Ντάνι ανέβηκε απότομα. Τρία σύντομα, τρία μακρά, τρία σύντομα. Ήταν το σήμα κινδύνου που ο Λέον και ο πατέρας του του είχαν μάθει στο γκαράζ όταν ήταν δέκα ετών, χτυπώντας γράμματα πάνω σε ένα ορειχάλκινο κλειδί μέχρι να τα μάθει απ’ έξω. S-O-S.