Ένας διανομέας παρατηρεί ότι τα δέματα συσσωρεύονται στη βεράντα ενός ηλικιωμένου άνδρα – και τότε ακούει χτυπήματα στην πόρτα

Ο Ντάνι έπεσε στα γόνατα στο χιόνι δίπλα στη βεράντα, προσπαθώντας απεγνωσμένα να εντοπίσει την πηγή του ήχου. Μισοθαμμένο κάτω από έναν παγωμένο σωρό χιονιού βρισκόταν ένα μικρό φρεάτιο παραθύρου. Το ίδιο το παράθυρο δεν ήταν παρά μια στενή, ορθογώνια σιδερένια σχισμή, πολύ στενή για να μπορέσει ποτέ ένας άνθρωπος να περάσει από εκεί. Το ξέφρενο χτύπημα προερχόταν ακριβώς από πίσω από εκείνο το γυαλί που ήταν καλυμμένο με πάγο. 

Ο Ντάνι ξύσε με μανία τον πάγο με τα γυμνά του χέρια. «Λέον! Λέον, ο Ντάνι είμαι! Σε ακούω!» Το χτύπημα σταμάτησε ξαφνικά. Ο Ντάνι έβαλε το αυτί του πάνω στο κρύο τζάμι, κρατώντας την αναπνοή του. Ένα αδύναμο, απελπισμένο ψίθυρο διέρρευσε μέσα από το πλαίσιο: «Ντάνι... βοήθησέ με...» Η φωνή ήταν τόσο αδύναμη που του προκάλεσε ρίγος στην σπονδυλική στήλη. «Τι συνέβη; Έχεις χτυπήσει;» 

Ο Ντάνι ξέσπασε, βγάζοντας το γάντι του για να καλέσει το 911. «Χρειάζομαι ασθενοφόρο στην οδό Μπίρτς 414!» φώναξε στο ακουστικό. «Ένας ηλικιωμένος άνδρας έχει κλειδωθεί στο υπόγειό του! Χτυπάει το παράθυρο ζητώντας βοήθεια!» Ο τηλεφωνητής σημείωσε γρήγορα τη διεύθυνση. «Κύριε, παραμείνετε ήρεμος. Τα περιπολικά θα φτάσουν σε είκοσι λεπτά.»