Ένας διανομέας παρατηρεί ότι τα δέματα συσσωρεύονται στη βεράντα ενός ηλικιωμένου άνδρα – και τότε ακούει χτυπήματα στην πόρτα

«Είκοσι λεπτά;!» Ο Ντάνι κοίταξε με τρόμο το παράθυρο. «Έχει είκοσι έξι βαθμούς εδώ έξω! Αυτός είναι ογδόντα τέσσερις!» «Το ξέρω, κύριε», τον παρότρυνε ο τηλεφωνητής. «Μείνετε στη γραμμή. Μην προσπαθήσετε να μπείτε με τη βία ακόμα και μην αντιμετωπίσετε κανέναν.»

Πριν προλάβει ο Ντάνι να αντιδράσει, το χτύπημα πίσω από το τζάμι ξανάρχισε. Όμως δεν ήταν πια το σήμα SOS. Ο ρυθμός είχε αλλάξει· γρήγορος, επείγων και ξέφρενος. Ο Ντάνι άκουσε προσεκτικά, μεταφράζοντας τις απότομες ριπές σε πραγματικό χρόνο, ακριβώς όπως του είχε διδάξει ο πατέρας του πριν από χρόνια. H-E-S C-O-M-I-N-G.

Πίσω του, τα λάστιχα έτριζαν πάνω στο αλάτι του δρόμου. Ο Ντάνι σκύψε ακόμα πιο χαμηλά μέσα στο χιόνι, καθώς ένα κομψό ασημένιο σεντάν προχωρούσε αργά στο δρόμο. Κινιόταν με ρυθμό σαλιγκαριού, με τα φιμέ τζάμια του να λαμπυρίζουν στο γκρίζο φως. Ο οδηγός δεν μπήκε σε καμία είσοδο· απλώς πέρασε με το αυτοκίνητο δίπλα από το φορτηγάκι του Ντάνι, με το βλέμμα του καρφωμένο στη στοίβα από κουτιά στη βεράντα του Λέον.