Ένας διανομέας παρατηρεί ότι τα δέματα συσσωρεύονται στη βεράντα ενός ηλικιωμένου άνδρα – και τότε ακούει χτυπήματα στην πόρτα

«Κέντρο», ψιθύρισε ο Ντάνι στο τηλέφωνό του, με την καρδιά του να χτυπάει δυνατά στα πλευρά του. «Υπάρχει ένα αυτοκίνητο που προχωράει σιγά-σιγά στο δρόμο αυτή τη στιγμή. Ένα ασημένιο σεντάν.» «Μπορείς να δεις την πινακίδα;», ρώτησε ο τηλεφωνητής. Ο Ντάνι ανοιγόκλεισε τα μάτια του μέσα από τη χιονοθύελλα. «Τα τρία πρώτα γράμματα... Κ, Ρ, Δ. Έχει σταματήσει στο πεζοδρόμιο με τη μηχανή αναμμένη και κοιτάζει κατευθείαν τα κουτιά.» 

Το σεντάν παρέμεινε ακίνητο για τρία ασφυκτικά δευτερόλεπτα πριν επιταχύνει, κάνει μια αργή αναστροφή στο τέλος του τετραγώνου και απομακρυνθεί ομαλά. «Είδε το φορτηγάκι μου», μουρμούρισε ο Ντάνι, σηκώνοντας το κεφάλι καθώς τα κόκκινα πίσω φώτα εξαφανίζονταν. «Περιμένει να φύγω.» Έτρεξε προς την πλευρά του σπιτιού για να το ελέγξει. 

Τότε ήταν που πρόσεξε μια λεπτομέρεια που του είχε διαφύγει νωρίτερα: μια σειρά φρέσκων αποτυπωμάτων από μπότες που έκοβαν κατά μήκος των θεμελίων προς την πίσω αυλή. Ο Ντάνι τα ακολούθησε γύρω από τη γωνία μέχρι τα σκαλοπάτια του κελάριου. Πριν από δύο καλοκαίρια είχε βοηθήσει τον Λέον να μετακινήσει έναν θερμοσίφωνα και ήξερε ότι η πόρτα δεν είχε κλειδαριά. Τώρα, ένα βαρύ ορειχάλκινο λουκέτο κρεμόταν από ένα καινούργιο ατσάλινο μάνδαλο.