Μέσα στο σεντούκι βρισκόταν ένα παχύ βιβλίο τυλιγμένο σε καφέ ύφασμα που είχε υποστεί ειδική επεξεργασία για να μην διαπερνάται από το νερό. Κάτω από αυτό υπήρχαν τρεις χάρτινοι φάκελοι δεμένοι μεταξύ τους με σπάγκο. Ο Έντι έσκυψε προς τα εμπρός. Το όνομά του ήταν γραμμένο στον πρώτο. «Αυτή είναι η αμοιβή μου», είπε. Η Μόλι εξέτασε τους φακέλους χωρίς να τους ανοίξει. Και οι τρεις ήταν ακόμα σφραγισμένοι.
«Δεν έγινε καμία ληστεία», είπε ο Χανκ με απαλή φωνή. Η Νελ σήκωσε προσεκτικά ένα διπλωμένο γράμμα από κάτω από τους φακέλους και του το έδωσε. «Σε παρακαλώ, διάβασέ το», είπε. Ο Χανκ ξεδίπλωσε το κίτρινο χαρτί. Είχε ημερομηνία 14 Νοεμβρίου 1952 και ήταν υπογεγραμμένο από τον Χόρας Γουέικφιλντ. Ο Χανκ κατάπιε το σάλιο του πριν διαβάσει τις λέξεις δυνατά, ενώ όλοι γύρω του έσκυψαν προς τα εμπρός για να ακούσουν.
«Πήγαινε το “Dora Lee” στο Νόρφολκ απόψε, με πλήρες φορτίο. Δεν με νοιάζει ο καιρός. Το πλοίο είναι ασφαλισμένο. Αν αρνηθείς, εσύ και οι άντρες σου δεν θα ξαναδουλέψετε για μένα.» Ο Χανκ κατέβασε το γράμμα. Κανείς δεν μίλησε. Ο Γκραντ κοίταζε την άμμο. Η Νελ έφτασε το ημερολόγιο πλοίου. «Υπάρχουν κι άλλα», είπε.