Η Σούζαν έδειξε μια φωτογραφία που είχε τραβηχτεί πριν το φόρεμα βγει από τη κρεμάστρα. Η Κλερ το αναγνώρισε αμέσως. Το ιβουάρ ύφασμα, η στενή μέση και οι λεπτεπίλεπτες πράσινες διακοσμήσεις γύρω από το μπούστο ήταν ακριβώς όπως τις θυμόταν. «Αυτό είναι», είπε. Η Σούζαν κούνησε το κεφάλι. «Η γυναίκα που το είδε είπε ότι η κατασκευή της φαινόταν γνωστή.» Η Κλερ έσκυψε πιο κοντά στην οθόνη. «Ποια ήταν;» «Έχει ένα κατάστημα με vintage ρούχα δύο πόλεις πιο πέρα.»
«Μας ρώτησε από πού προήλθε το φόρεμα», είπε η Σούζαν. «Όταν της είπαμε ότι ήταν δωρεά, είπε ότι θα έπρεπε να το κλειδώσουμε μέχρι να το εξετάσει κάποιος όπως πρέπει». Η Κλερ χαμογέλασε αβέβαια. «Αυτό ακούγεται λίγο δραματικό». Η Σούζαν δεν της ανταπέδωσε το χαμόγελο. «Ήταν πολύ σοβαρή.» Η Κλερ κοίταξε ξανά τη φωτογραφία. Είχε φορέσει εκείνο το φόρεμα για μια ολόκληρη μέρα και μετά δεν το είχε σκεφτεί και πολύ.
«Λοιπόν, τι γίνεται τώρα;» ρώτησε η Κλερ. Η Σούζαν άνοιξε ένα άλλο email. «Στείλαμε φωτογραφίες σε έναν ειδικό.» Τα μάτια της Κλερ περιεργάστηκαν την οθόνη, αλλά δεν κατάφερε να καταλάβει τίποτα. «Και;» Η Σούζαν έδειξε την τελευταία γραμμή. «Θέλει να δει το φόρεμα από κοντά.» Η Κλερ σήκωσε το βλέμμα της. «Είναι φυσιολογικό αυτό;» Η Σούζαν κούνησε αργά το κεφάλι και είπε με ένα χαμόγελο: «Όχι για κάτι που σκοπεύαμε να πουλήσουμε στα εβδομήντα πέντε δολάρια.»