Μέχρι πριν από ένα μήνα, η Κλερ δεν είχε ανοίξει το κουτί με το φόρεμα για σχεδόν δώδεκα χρόνια. Το είχε μεταφέρει μαζί της δύο φορές, πρώτα από το μικρό τους διαμέρισμα και αργότερα στο σπίτι όπου εκείνη και ο Ντάνιελ μεγάλωσαν τα παιδιά τους. Κάθε λίγα χρόνια σκεφτόταν να κάνει κάτι με αυτό. «Ίσως η Έμμα να το θέλει κάποια μέρα», είχε πει κάποτε στον Ντάνιελ. Εκείνος χαμογέλασε. «Ίσως. Ή ίσως να διαλέξει κάτι εντελώς διαφορετικό.» Η Έμμα τελικά είχε γελάσει όταν η Κλερ το ανέφερε. «Μαμά, είναι πανέμορφο, αλλά σου ταιριάζει απόλυτα.»
Η Κλερ δεν είχε προσβληθεί. Το φόρεμα ανήκε σε μια άλλη εποχή. Όταν τελικά το ξάνοιξε ξανά, βρήκε τον εαυτό της να χαμογελάει μπροστά στις μικροσκοπικές λεπτομέρειες που είχε ξεχάσει. Τις πράσινες πέτρες γύρω από το ντεκολτέ. Το στενό, ραμμένο στο χέρι τελείωμα. Το απαλό ύφασμα που κάποτε της είχε φανεί απίστευτα κομψό. Αλλά είδε επίσης ένα φόρεμα που παρέμενε στο σκοτάδι χρόνο με το χρόνο. «Κάποια άλλη θα μπορούσε πραγματικά να το χρησιμοποιήσει», είπε στον Ντάνιελ. Εκείνος τη ρώτησε: «Είσαι σίγουρη;» Η Κλερ κούνησε το κεφάλι. «Είμαι σίγουρη.»
Έτσι κατέληξε το φόρεμα στο κατάστημα μεταχειρισμένων, συσκευασμένο προσεκτικά μέσα σε μια θήκη ρούχων μαζί με αρκετές άλλες δωρεές. Η Κλερ δεν είχε ζητήσει χρήματα. Δεν είχε καν αναφέρει ότι επρόκειτο για νυφικό όταν παρέδωσε τα κουτιά. Τώρα, καθισμένη στο τραπέζι της κουζίνας της, κοίταζε ξανά τη φωτογραφία στο διαδίκτυο. Για πρώτη φορά, μια ερώτηση την απασχολούσε βαθιά. Από πού προέρχονταν πραγματικά το φόρεμα;