Δύο μέρες αργότερα, η Κλερ επέστρεψε για αυτό που η Σούζαν αποκάλεσε «την τελική εξέταση». Αυτή τη φορά ο Βίκτορ είχε φέρει μαζί του μια άλλη ειδική, μια γεμολόγο ονόματι Λία. Η Κλερ ένιωθε σχεδόν αμήχανα βλέποντας τους επαγγελματίες να συγκεντρώνονται γύρω από ένα φόρεμα που κάποτε είχε παραμελήσει στο βάθος μιας ντουλάπας. Η Λία έβαλε μία από τις πράσινες πέτρες κάτω από ένα μικρό όργανο και την εξέτασε σιωπηλά. «Μπορείς να πεις κάτι;» ρώτησε η Κλερ. Η Λία δεν σήκωσε το βλέμμα της. «Μπορώ να σου πω ότι δεν είναι συνηθισμένο γυαλί.»
Η καρδιά της Κλερ χτύπησε δυνατά. «Τότε τι είναι;» Η Λία έβγαλε το φόρεμα από κάτω από το φως. «Θέλω να ελέγξω μερικά πριν πω κάτι οριστικό.» Εξέτασε το ένα πετράδι μετά το άλλο, ενώ ο Βίκτορ σύγκρινε φωτογραφίες με σελίδες από έναν παλιό κατάλογο σχεδιαστών. Η Κλερ περπάτησε προς το παράθυρο, ανίκανη να μείνει ακίνητη. «Αυτό είναι γελοίο», μουρμούρισε. Η Σούζαν χαμογέλασε. «Δώρισες ένα νυφικό. Δεν περίμενες να γίνει εγκληματολογική έρευνα.» Η Κλερ γέλασε παρά τη θέλησή της. «Ακριβώς.»
Τελικά ο Βίκτορ την κάλεσε να επιστρέψει στο τραπέζι. Είχε σταματήσει να ξεφυλλίζει τον κατάλογο. Μια σελίδα ήταν ανοιχτή μπροστά του. «Νομίζω ότι το βρήκαμε», είπε. Η Κλερ κοίταξε την παλιά φωτογραφία. Το φόρεμα ήταν αναμφισβήτητα παρόμοιο με το δικό της. «Λοιπόν, τι είναι;» Ο Βίκτορ αντάλλαξε μια ματιά με τη Λία. «Πριν απαντήσουμε σε αυτό», είπε, «πρέπει να ξέρεις ότι αυτό το φόρεμα είναι πολύ πιο σπάνιο από ό,τι πιστεύαμε αρχικά». Η Λία κούνησε το κεφάλι. «Και οι πέτρες είναι ακριβώς αυτό που φοβόμασταν —ή ελπίζαμε— ότι θα ήταν».