Ένα drone του Πολεμικού Ναυτικού εντόπισε κάτι σε βάθος 8.200 ποδιών — και στη συνέχεια η κάμερα πλησίασε

«Σταμάτα εκεί», είπε η Ελένη. Ο Μέισον ακινητοποίησε το όχημα πάνω από το σπασμένο βάζο. Το κεραμικό τοίχωμά του είχε ραγίσει κοντά στο χείλος, αποκαλύπτοντας αρκετούς πυκνά στοιβαγμένους κυλίνδρους τυλιγμένους σε σκούρο υλικό. Ο Ριντ την παρακολουθούσε. «Τι βλέπεις;» Η Ελένη περίμενε να ξεκαθαρίσει η εικόνα. «Πιθανώς πάπυρο.» Στο δωμάτιο ελέγχου επικράτησε σιωπή.

Το βάζο είχε σφραγιστεί με διαφορετικό τρόπο από τις συνηθισμένες υδρίες. Ένα δαχτυλίδι από ρητίνη περιέβαλε το στόμιό του, ενώ δίπλα του βρισκόταν ένα προστατευτικό καπάκι. Η Ελένη εξέτασε τα γειτονικά δοχεία. Αρκετά έφεραν χαραγμένα ελληνικά σύμβολα. Δεν ήταν εμπορικές σφραγίδες. Φαινόταν να αφορούν την ιατρική, την αστρονομία και άλλα θέματα. Ένα από αυτά έφερε το όνομα ενός συγγραφέα, του οποίου το έργο σώζεται μόνο μέσω αποσπασμάτων που αντέγραψαν μεταγενέστεροι συγγραφείς.

«Αυτές είναι ετικέτες», είπε η Ελένη. Ο Ριντ πλησίασε δίπλα της. «Πόσες;» Εκείνη μελέτησε τις σειρές που χάνονταν κάτω από το κατεστραμμένο κατάστρωμα. «Δεκάδες, από ό,τι βλέπουμε.» Δίστασε πριν πει το επόμενο. «Μπορεί να είναι αρχείο.» Ο Μέισον μετακινήθηκε προς ένα πιο σκοτεινό τμήμα του αμπαριού, όπου βρούνζινοι κύλινδροι βρίσκονταν χωριστά από τις αμφορείς. Τότε μίλησε ο τεχνικός του σόναρ. «Ελένη, η πρύμνη μόλις κινήθηκε!»