Ένα drone του Πολεμικού Ναυτικού εντόπισε κάτι σε βάθος 8.200 ποδιών — και στη συνέχεια η κάμερα πλησίασε

Η Ελένη στράφηκε προς την οθόνη του σόναρ. Δύο σαρώσεις που είχαν ληφθεί με διαφορά λιγότερο από είκοσι λεπτά εμφανίζονταν επικαλυμμένες με διαφορετικά χρώματα. Η πλώρη ταίριαζε. Η πρύμνη όχι. Είχε μετατοπιστεί προς τα κάτω κατά αρκετές ίντσες. «Σφάλμα πλοήγησης;» ρώτησε ο Ριντ. Ο τεχνικός κούνησε το κεφάλι. «Το έλεγξα δύο φορές.» Η Ελένη κοίταξε ξανά το ναυάγιο. Μετά από δύο χιλιάδες χρόνια, ο βυθός κάτω από αυτό υποχωρούσε σταδιακά αλλά σταθερά.

Ο Μέισον έστειλε το τηλεκατευθυνόμενο όχημα να περιπλεύσει το κύτος, ενώ το σόναρ καταρτίζε έναν πιο εκτεταμένο χάρτη. Ο κίνδυνος έγινε εμφανής. Το πλοίο βρισκόταν πάνω σε μια πλατφόρμα ιζημάτων, πάνω από μια απότομη υποβρύχια πλαγιά. Η πρύμνη βρισκόταν πιο κοντά στην απότομη πτώση. Κάτω από αυτήν, είχαν ανοίξει κανάλια όπου η λάσπη είχε παρασυρθεί. Λεπτές ροές ιζημάτων χύνονταν πάνω από την άκρη. «Πόσο βαθιά;» ρώτησε η Ελένη. «Χιλιάδες πόδια πριν το έδαφος ισιώσει.»

Ένα τμήμα του βυθού ξαφνικά κατέρρευσε. Η οθόνη της κάμερας γέμισε γκρίζο. Όταν η εικόνα καθαρίστηκε, η πρύμνη είχε χαμηλώσει. Ο Ριντ άφησε μια αναπνοή. «Ίσως χρειαστεί να αποχωρήσουμε.» Η Ελένη κοίταξε τα σφραγισμένα βάζα και τους κυλίνδρους. «Αν φύγουμε τώρα, ίσως να μην το βρούμε ποτέ.» Ο Ριντ την κοίταξε προσεκτικά. «Τι μπορούμε ρεαλιστικά να σώσουμε;»