Ένα drone του Πολεμικού Ναυτικού εντόπισε κάτι σε βάθος 8.200 ποδιών — και στη συνέχεια η κάμερα πλησίασε

Η Ελένη ήξερε ότι η απάντηση θα ήταν οδυνηρά περιορισμένη. Το πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού μετέφερε ένα τηλεκατευθυνόμενο όχημα εργασίας με χειριστές, ένα καλάθι δειγμάτων και άκαμπτα κρεβάτια ανέλκυσης, αλλά δεν ήταν σκάφος αρχαιολογικής διάσωσης. Δεν μπορούσαν να ανελκύσουν ξύλινα τμήματα ούτε να σταθεροποιήσουν το ναυάγιο. «Πρώτα τα σφραγισμένα αγγεία με τα χειρόγραφα», είπε. «Οτιδήποτε φαίνεται σε καλή κατάσταση και φέρει σαφή επισήμανση. Μετά τους χάλκινους κυλίνδρους, αν μας δοθεί άλλη μια ευκαιρία.»

Ο Ριντ κούνησε το κεφάλι. «Εσύ διαλέγεις. Ο Μέισον αποφασίζει τι μπορεί να αντέξει με ασφάλεια το όχημα.» Το πρώτο βάζο βρισκόταν σφηνωμένο ανάμεσα σε δύο δοκάρια. Ο Μέισον έσπρωξε απαλά τον έναν χειριστή γύρω από αυτό, ενώ ο άλλος απομάκρυνε τα συντρίμμια. «Η πίεση είναι σταθερή», είπε. Η Ελένη σχεδόν δεν ανέπνεε. Το βάζο ανυψώθηκε χωρίς να σπάσει. Το κατέβασε σε μια επενδυμένη βάση. Ακολούθησε ένα δεύτερο. Μετά ένα τρίτο και ένα τέταρτο. Κάθε μετακίνηση διαρκούσε λίγα λεπτά.

Η Ελένη έδειξε ένα πέμπτο βάζο με ευανάγνωστη επιγραφή. Ο Μέισον άρχισε να το απελευθερώνει. Ο τεχνικός του σόναρ τον διέκοψε. «Άλλη μια ρωγμή.» Μια σκοτεινή γραμμή είχε ανοίξει κάτω από το κέντρο του χώρου φόρτωσης. Η Ελένη παρακολουθούσε τα ιζήματα να χύνονται μέσα σε αυτήν. «Πόσο σοβαρό είναι;» ρώτησε. Η απάντηση ήρθε σιγανά. «Η ρωγμή μεγαλώνει!»